Er bestaat een handeling, een haast vergeten en tegelijkertijd verontrustend alledaags gebaar, dat zich als een onzichtbare draad door het weefsel van de menselijke interactie slingert, een gebaar dat, wanneer het collectief en met een zekere onvermijdelijkheid wordt uitgevoerd, een beklemmend besef van onderlinge afhankelijkheid en onuitgesproken wanhoop blootlegt: het aanraken van de elleboog van de persoon naast je, een gebaar dat, in zijn ogenschijnlijke eenvoud, de geladen en verwarde drang naar verbondenheid in een wereld die langzaam desintegreert, weerspiegelt.