Lasagne van moeilijke gedachten, op smaak gebracht met een toefje hersenspinsels en een vleugje hallucinatie, is geen gerecht voor de zwakke maag. Het is een mentale maaltijd, langzaam gegaard in de oven van introspectie en geserveerd op het servies van bewustzijn. Het bereiden ervan vraagt geen kookkunsten, maar wel een bereidheid om jezelf onder ogen te komen, laag voor laag. We beginnen met de bodem: een stevige laag verdrongen herinneringen. Deze zijn vaak taai, soms bitter, maar essentieel om structuur te geven aan het geheel. Ze zijn als gedroogde lasagnebladen: stijf, vormvast, en pas na het sudderen toegankelijk. Snijd ze in gelijke stukken van verloren tijd, onuitgesproken woorden en stilgehouden woede. Leg deze gelijkmatig over de bodem van je geestespan. Daarboven komt een saus van moeilijk verteerbare gedachten. Deze saus ontstaat niet vanzelf – je moet ze op een laag vuur laten pruttelen. Begin met wat twijfel, voeg langzaam zelfkritiek toe en laat het geheel trekken met onzekerheid, tot het een dikke, donkere massa wordt. Roer er daarna schuldgevoel in, gevolgd door een eetlepel melancholie. Pas op: laat het niet aanbranden, anders krijgt het een wrange nasmaak van zelfverachting.