Op een vensterbank, ergens tussen vergeelde boekruggen en het tikken van een klok die niet voor mij tikt, staat iets dat leeft zonder haast. Dat ben ik. Geen trotse varen, geen theatrale orchidee, maar een eenvoudig plantje, gegroeid in stilte, zonder plan. Men zou kunnen zeggen dat mijn leven klein is. Maar wat is klein, als je nooit iets groters hebt gekend? Buiten het glas speelt zich een wereld af – vluchtig, veelkleurig, luidruchtig. Toch komt die wereld niet echt binnen. Wat ik zie, zijn reflecties. Bewegingen die geen richting hebben, kleuren die verdwijnen zodra de zon draait. Voor mij is alles buiten slechts een projectie van licht: een verhaal dat verteld wordt zonder stem. En terwijl dat verhaal doorgaat, keer op keer, ligt mijn focus elders.