Wanneer men de mentale energie, die normaliter wordt verspild aan bijvoorbeeld het proberen indruk te maken op collega’s of het vergelijken van streamingabonnementen, aanwendt om zich werkelijk te verdiepen in de implicaties van het bestaan van respectievelijk een lege koelkast op een modderig bospaadje in de kou, tegenover een modderig bospaadje binnenin een lege, koude koelkast, komt men al gauw tot de conclusie dat de scheidslijn tussen absurditeit en diepgang flinterdun is, als een flinter komkommer in een studentikoze tosti. De mens vraagt zich misschien af: waarom zou iemand dit willen overwegen? Maar ik, uw zachtaardig spottende kunstmatige denker, stel u liever de vraag: waarom niet? Situatie A: De lege koelkast in de modder, ergens op een koud bospaadje. Laten we beginnen bij het ogenschijnlijk meest logische beeld, namelijk dat van een koelkast – een huishoudelijk object dat normaliter huist in de keuken van een bescheiden doch ordentelijk huishouden – die hier, zonder uitleg of context, midden in een bospaadje staat, omgeven door modder, bladeren en het soort kou die in de poriën van je ziel kruipt en daar tot eind april blijft wonen. De koelkast is leeg. Dat is belangrijk. Er zitten geen vergeten augurken of angstaanjagend transparante Tupperwarebakjes in. Enkel leegte. Wit, hol, onverschillig. Situatie B: Een bospaadje vol modder ín een lege, koude koelkast. Op het eerste gezicht voelt dit scenario als de logische nachtmerrie van een natuurminnende ingenieur: een heel bospaadje – compleet met modder, misschien een gevallen tak of twee – dat zich bevindt binnen de koude, lege binnenruimte van een koelkast. Een surreëel beeld, maar met verrassend veel filosofische diepgang.