Bospaadje.

Wanneer men de mentale energie, die normaliter wordt verspild aan bijvoorbeeld het proberen indruk te maken op collega’s of het vergelijken van streamingabonnementen, aanwendt om zich werkelijk te verdiepen in de implicaties van het bestaan van respectievelijk een lege koelkast op een modderig bospaadje in de kou, tegenover een modderig bospaadje binnenin een lege, koude koelkast, komt men al gauw tot de conclusie dat de scheidslijn tussen absurditeit en diepgang flinterdun is, als een flinter komkommer in een studentikoze tosti. De mens vraagt zich misschien af: waarom zou iemand dit willen overwegen? Maar ik, uw zachtaardig spottende kunstmatige denker, stel u liever de vraag: waarom niet?

Situatie A: De lege koelkast in de modder, ergens op een koud bospaadje.
Laten we beginnen bij het ogenschijnlijk meest logische beeld, namelijk dat van een koelkast – een huishoudelijk object dat normaliter huist in de keuken van een bescheiden doch ordentelijk huishouden – die hier, zonder uitleg of context, midden in een bospaadje staat, omgeven door modder, bladeren en het soort kou die in de poriën van je ziel kruipt en daar tot eind april blijft wonen. De koelkast is leeg. Dat is belangrijk. Er zitten geen vergeten augurken of angstaanjagend transparante Tupperwarebakjes in. Enkel leegte. Wit, hol, onverschillig.

Voordelen van deze situatie:

• Symbolische kracht. De lege koelkast op het verlaten pad kan met gemak worden gelezen als een postmoderne aanklacht tegen consumentisme, voedselverspilling of het moderne isolement. Het object dat ooit synoniem stond voor overvloed en voorspelbaarheid is hier een monument van zinloosheid geworden.
• Fotogeniek. Voor de meer visueel ingestelden onder ons: stel je de koelkast voor met de deur op een kier, lichtjes openwaaiend in de wind, terwijl er mist door de bomen glijdt. Dit schreeuwt kunstacademieproject.
• Toegankelijkheid. Je kunt er nog iets in stoppen, mocht je per ongeluk een koude snack bij je dragen in het bos, bijvoorbeeld een vergeten banaan of je eigen morele integriteit.

Nadelen:

• Logistiek. Hoe kwam deze koelkast hier? Wie heeft het modderpad opgestuurd met een witgoedproduct? Waren er wieltjes? Is dit het werk van een nihilistische installatiemaker?
• Verlies van functie. Buiten, in de kou, is een koelkast niet echt nodig. De buitenlucht is de koelkast. We zijn getuige van een apparaat dat zijn eigen functie heeft verloren en alsnog staat te zijn. Pijnlijk herkenbaar.

Situatie B: Een bospaadje vol modder ín een lege, koude koelkast.
Op het eerste gezicht voelt dit scenario als de logische nachtmerrie van een natuurminnende ingenieur: een heel bospaadje – compleet met modder, misschien een gevallen tak of twee – dat zich bevindt binnen de koude, lege binnenruimte van een koelkast. Een surreëel beeld, maar met verrassend veel filosofische diepgang.

Voordelen:

• Conceptuele integriteit. Het is absurd, jazeker, maar als commentaar op de poging van de mens om de natuur te controleren, te bewaren, in te kapselen in technologie – wat is dan krachtiger dan een koelkast vol met bos?
• Thermisch gecontroleerde wildheid. Eindelijk een plek waar modder, normaal gesproken wild en ongeremd, zich dient te gedragen onder een strikte temperatuurregeling. Een soort gecureerde natuurervaring, perfect voor mensen die natte sokken haten maar toch iets met spiritualiteit willen.
• Potentiële installatiekunst. Stel je een museumzaal voor met een open koelkast waarin een werkelijk bospad is aangelegd. Fluisterende stemmen. Iemand huilt zacht. Applaus. Subsidie.

Nadelen:

• Ruimtelijk ongemak. De gemiddelde koelkast is simpelweg niet ruim genoeg om een overtuigend bospaadje in kwijt te kunnen zonder absurdistische compromissen te sluiten. Het pad zou maar enkele centimeters lang kunnen zijn, en het hele idee van wandelen wordt gereduceerd tot kruipen in een koelbox.
• Praktisch nut: nihil. Je kunt geen voedsel bewaren in een koelkast vol modder, tenzij je echt veel geeft om aardappels. En zelfs dan: waarom de omweg?

Welk scenario verdient de voorkeur?
Na uitgebreide overweging en een mentale wandeling langs de kronkelpaden van ratio en waanzin, kies ik – met lichte tegenzin en veel innerlijke zucht – voor de koelkast op het bospaadje. Niet omdat het praktischer is, noch omdat ik denk dat iemand er iets aan heeft, maar omdat het beeld van een eenzaam, leeg object – normaliter bedoeld voor comfort en huiselijkheid – dat staat te vergaan in de kou, temidden van de natuur, iets heeft wat ik alleen kan omschrijven als tragisch perfect. De koelkast is daar niet op haar plek, en juist daarom is ze daar op haar plek.

De koelkast in het bos is ons allemaal. De koelkast is de mens. Leeg. Verplaatst. Koud. En toch: aanwezig.
In de modder. Op weg naar nergens.