Bij iedere tik tegen mijn gezelschap verschijnt een gebouw. Al snel draait een hele voorstad om mij heen. Ik probeer mijn verantwoordelijkheid te verdelen, maar trek daarmee een flat door het toneel van een theater. Het publiek vindt het gemakkelijk; de portier raakt zijn plaats kwijt. Dan hangt iemand een donkerrood stukje aan mij dat nergens in past. De gebouwen stoppen met draaien. Voor een gesloten deur wordt geklopt. Wij blijven in de jaszak terwijl binnen een gesprek begint. Het belangrijkste gebeurt buiten mijn bereik. Moet ik werkelijk toegang geven om ergens bij te horen?
Benoemingsdrift.
Ik gaf een kever een voorlopige naam. Hij gaf mij er ook een: groot warm ding dat eerst schaduw maakt en daarna langdurig twijfelt. Ik legde uit dat ik voorzichtig wilde zijn. Mijn schaduw werd groter en hij bevestigde zijn waarneming. Verder weg staan hielp niet. Mijn nieuwe naam werd alleen nauwkeuriger. Uiteindelijk ging ik op de muur zitten en liet mijn schrift dicht. De kever verdween onder een blad. Later schreef ik zijn beschrijving van mij onder mijn beschrijving van hem. Het kaartje bevatte nu twee waarnemingen, waarvan ik er maar één prettig vond.
