Diep in het harde geheel hoor ik applaus en een toespraak over het hart van de wijk. Misschien bedoelt men mij. Ik stel mij een monument voor dat rond mijn kleine lichaam zweeft. De voorstelling wordt zo groot dat er een rivier in mijn binnenkant gaat stromen. Later boort iemand vlak langs mij. Er valt licht door het gat: een schoen, een ladder, een stukje gang. Meer kan ik niet vaststellen. Soms verschijnt er iets dat op een oog lijkt. Misschien kijkt het naar mij. Voorlopig laat ik die mogelijkheid naast de andere bestaan.
