Korrelverband.

Ik zit zo diep in het geheel dat ik geen bewijs heb dat het bestaat. Om mij heen is het hard. Soms bereikt een trilling mij, soms verandert de temperatuur met de traagheid van een mening die door veel mensen moet worden doorgegeven. Ooit was ik los. Ik herinner mij stromend water en een kanteling in het licht. Daarna kwam er iets nats, daarna druk, daarna deze lange toestand waarin ik niet kan bewegen zonder anderen te beschadigen. Men zou dat verbondenheid kunnen noemen. Ik heb er geen bezwaar tegen, zolang niemand verwacht dat ik mij er dagelijks gelukkig over uitspreek. Ik ken mijn buren alleen aan hun onregelmatigheden. De een drukt altijd op dezelfde plek. De ander laat een minuscuul beetje ruimte vrij waar ik, als ik uitzet, even minder zeker ben van mijn eigen vorm.

Op een dag wordt er buiten geklapt. De trillingen bereiken mij in keurige golven. Iemand houdt een toespraak over het hart van de nieuwe wijk. Ik trek de voorzichtige conclusie dat ik in een belangrijk onderdeel zit. Misschien precies in het midden. Dat zou verklaren waarom het geluid van alle kanten komt. Ik begin mij een monument voor te stellen: brede trappen, uitkragende terrassen, zware betonnen schijven die rond mijn kleine harde lichaam zweven. Naarmate ik de voorstelling nauwkeuriger maak, wordt het om mij heen lichter. Mijn buren veranderen in kolommen. Hun oneffenheden worden galerijen waarop mensen naar iets wijzen. Ik zit in de lucht boven een leeg plein, niet groter dan vroeger maar met een schaduw die de hele wijk bestrijkt. Het is verbazend hoeveel ruimte een overtuiging kan innemen als niemand haar van buiten controleert.

Ik probeer te zien waar de mensen naar kijken. Hun hoofden draaien voortdurend langs mij heen. Op het plein staat een donkerrode emmer met een bezem erin. Misschien gaat de belangstelling daarheen. Ik besluit geen conclusies te trekken en merk onmiddellijk hoe trots ik ben op mijn voorzichtigheid. Het monument groeit verder. Onder de trappen liggen nieuwe trappen die naar mijn binnenkant leiden. Daar stromen rivieren door zalen van ruwe steen. Ik herken het oude water, maar het herkent mij niet: het stroomt eenvoudig verder. Een kind raapt aan de oever iets op dat op mij lijkt en gooit het terug. Mijn hele voorstelling schudt. De kolommen krijgen weer de vorm van mijn buren; het plein klapt dicht als een oog. Ik zit opnieuw vast, met alleen een vreemde lichte plek aan één kant. Er wordt buiten niet meer geklapt.

Veel later gaat er een boor door het geheel. Hij mist mij op een haar na. Door het nieuwe gat valt licht waarin stof langzaam rondloopt. Ik zie een stukje gang, een schoen, de onderkant van een ladder. Dat is alles wat werkelijk verifieerbaar wordt. Er wordt een haak geplaatst en daaraan hangt men iets op. Het gewicht trekt niet aan mij maar aan mijn buren. Ik merk dat ik mij teleurgesteld voel en probeer die teleurstelling niet meteen een andere naam te geven. De gang wordt stil. In het smalle randje licht verschijnt af en toe een oog dat ik niet goed kan onderscheiden. Misschien kijkt iemand naar het gat. Misschien naar mij. Ik blijf even stil bij beide mogelijkheden. Het kost meer moeite dan het verzinnen van een heel monument, en voorlopig is er niemand om die moeite voor mij op te merken.

Leave a Reply

Proudly powered by WordPress

Up ↑

en_USEnglish