De tafel wiebelde zodra iemand een elleboog neerlegde. De ober vouwde een kassabon en schoof hem onder de kortste poot. Twee koffie en een tosti hielden voortaan hout, porselein en een gesprek overeind. Voor het eerst leverde de rekening iets op nadat ze betaald was. Onder de tafel trok vocht in het papier. Het woord totaal vervaagde. Tegenover mij begon de vrouw eindelijk aan het verhaal waarvoor ze gekomen was. Haar handen lagen stil naast het kopje. Achter haar haalde de ober een emmer tevoorschijn. Ik stak mijn hand op en vroeg of de vloer voorlopig droog mocht blijven. Hoeveel kon er instorten wanneer niemand meer wist wat zo'n bonnetje droeg?