Ik geef ruimte aan twee gebouwen die in de hitte uitzetten. Wanneer ik verder rek, ontstaat een dal vol kleinere pleinen. Eindelijk noemt iemand mij indrukwekkend. Een vrouw met een donkerrode doos wil oversteken. Ik leg haar het belang van ruimte uit. Ze vraagt waar ze langs kan. Er groeit een smalle brug uit mij. Later koelt alles af en ben ik weer een onopvallende onderbreking. Ik wil opnieuw groot worden. Onder mij kraakt een vergeten verdieping. Voor vannacht wacht ik, maar ik blijf wakker om te zien of de rust mijn verdienste is.
