Mijn voornaamste taak is niet helemaal aanwezig zijn. Aan weerszijden van mij staan gebouwen die in de zomer groter willen worden. Ik geef mee. In de winter trekken zij zich terug en blijf ik met de afstand zitten. Niemand vindt het nodig mij daarvoor te waarschuwen. Ik ben donker, smal en gewend aan bewegingen die voor anderen niet zichtbaar zijn. Wanneer men het plein bewondert, kijkt men meestal over mij heen. Ik hoor woorden als eenheid en samenhang. Dan wordt er een foto gemaakt waarop de twee gebouwen één geheel lijken. Ik zou gemakkelijk kunnen protesteren: juist doordat ik ertussen zit, hoeven zij elkaar niet te breken. Maar ik vermoed dat ik daar een applaus voor zou willen, en applaus vult de ruimte met geluid. Ik houd mij liever stil tot ik weet of dat werkelijk beter is.
Op een hete dag geef ik meer mee dan gebruikelijk. De afstand naast mij wordt een straat, de straat een dal, en uit de betonnen gevels steken balkons die elkaar met steeds langere armen proberen te bereiken. Onder mij opent zich een schacht waarin andere pleinen liggen, elk met dezelfde smalle onderbreking. Mensen blijven aan de rand staan en kijken naar hun eigen kleine versies beneden. De hitte buigt de gebouwen tot twee ruggen die op het punt staan elkaar aan te raken. Ik voel mij voor het eerst bekeken. Een man zegt dat de ruimte hier indrukwekkend is. Hij bedoelt mij, of de afwezigheid waarvoor ik zorg; voor het aangename gevoel maakt dat weinig verschil. Ik rek nog een beetje. Beneden valt een verdieping uit de maat en hangt schuin in het dal, als een lade die niet dicht kan.
Een vrouw wil oversteken. Ze heeft een donkerrode doos bij zich en beweert dat zij aan de overkant moet zijn voordat de inhoud ontdooit. Ik vertel haar dat ik noodzakelijk ben voor de vrijheid van beide gebouwen. Ze zegt dat ze dat begrijpt en vraagt waar ze dan langs kan. Ik vind haar praktische toon benauwend. Er is net iets groots ontstaan en zij wil het meteen kunnen gebruiken. Terwijl ik dat denk, groeit er een brug uit mijn eigen materiaal. Zij is smal en veert bij iedere stap. De vrouw loopt erover, zonder bewondering, met beide handen om de doos. Halverwege blijft ze even stilstaan om beter grip te krijgen. Ik voel haar hele gewicht. Zo eenvoudig is het kennelijk om iemand de vrijheid te laten: een ogenblik precies zwaar genoeg worden om haar niet te laten vallen. Ik schaam mij dat ik er weer een gedachte van maak.
Tegen de avond koelt het plein af. Het dal trekt dicht, de balkons worden weer gewone uitstekende stukken vloer, en de vrouw komt terug met een lege doos. Zij stapt over mij heen. Ik zou graag weten wat er in heeft gezeten. Een taart, vermoed ik, iets dat een korte reis waard was. De gebouwen liggen nu dicht bij elkaar zonder elkaar te raken. Ik heb opnieuw de breedte van een onopvallende onderbreking. Niemand fotografeert mij. De man van eerder komt voorbij en zegt tegen zijn gezelschap dat het hier overdag veel indrukwekkender was. Ik voel onmiddellijk de neiging weer uit te rekken. Het is maar een kleine beweging die ik zou hoeven maken. Onder mij begint een vergeten verdieping te kraken. Ik wacht. Voor vannacht is het voldoende als de mensen aan beide kanten kunnen slapen, al blijf ik wakker om te controleren of dat mijn verdienste is.


Leave a Reply