Opstropen.

Zodra zij de eerste mouw omslaat, is het aan die kant van haar lichaam later. De blote onderarm bevindt zich al in een begin van de avond, terwijl de andere pols nog vastzit in een middag waarin iemand vermoedelijk zal vragen of de bijlage is meegestuurd. Het verschil bedraagt ongeveer één vouw.

Doorgaans wordt opstropen gezien als voorbereiding op werk. Dat misverstand heeft generaties verhinderd de handeling te benutten. Wie stof richting elleboog verplaatst, maakt geen extra arbeid mogelijk, maar verwijdert een gedeelte van de dag uit het zicht. De uren zitten keurig opgerold rond de arm. Niemand kan erbij zonder de boel weer open te trekken.

Het materiaal speelt daarbij een rol. Linnen bewaart tijd luchtig en laat voldoende ruimte tussen de gebeurtenissen. Een stug katoenen overhemd houdt afspraken daarentegen hardnekkig tegen elkaar gedrukt. Synthetische stoffen geven soms alle opgeslagen vergaderingen tegelijk terug wanneer je in een trein tegen de verwarming leunt. Dat verklaart een deel van de vermoeidheid in het openbaar vervoer.

Zij staat aan de bar en bekijkt het verschil tussen haar armen. Links valt het licht al zachter. Rechts moet nog iets worden afgerond. Een glas water staat precies op de grens en weet niet of het bij een werkoverleg hoort of bij het voornemen vandaag eens vroeg te beginnen met niets.

De tweede mouw vraagt daarom aandacht. Wie beide kanten ongelijk oprolt, blijft met één elleboog bereikbaar voor zakelijke vragen. In gezelschap valt dat nauwelijks uit te leggen. Je kunt niet zeggen dat de rechterkant van je lichaam nog tot halfzes op kantoor is. Toch zou het veel verwarrende gesprekken over beschikbaarheid voorkomen.

Een volledige omslag naar vrije tijd vereist twee vergelijkbare rollen, stevig genoeg om niet terug te zakken wanneer iemand je naam noemt. Het is verleidelijk om steeds hoger te gaan, voorbij de elleboog, richting schouder, in de hoop daarmee de volgende ochtend kwijt te raken. Maar ergens houdt de mouw op. De week laat zich niet onbeperkt in een kledingstuk wegwerken.

Zij maakt de linkerrol iets losser. Er valt een smalle strook zonlicht uit, precies over het hout van de bar. Daar ligt kennelijk nog een gedeelte van vier uur, warm en zonder dringende aanleiding. Ze strijkt het met haar vingertoppen glad en neemt zich voor er later op terug te komen.

Buiten worden tafels klaargezet. Zij loopt naar het terras, waar iemand een stoel achteruit schuift alsof haar komst al in het licht stond aangekondigd. Haar onderarmen rusten op tafel. Beide polsen zijn vrij. Voor het eerst hoeft geen enkele beweging verder te reiken dan het glas dat voor haar staat.

Toch voelt ze bij haar elleboog een kleine spanning. Daar zit een gesprek opgevouwen dat niet prettig afliep, een zin die zij anders had willen zeggen. Ze trekt niet aan de stof. Sommige uren moeten eerst zachter worden voordat je ze kunt dragen. Tegenover haar vraagt iemand of de dag een beetje meeviel. Ze glimlacht, kijkt naar haar mouwen en zegt dat het grootste gedeelte inmiddels achter de rug is.