Drieluik – Bijna levend.

KANT III – DE METERS (HET EINDE)

De laatste meters zijn geen afstand meer. Ze zijn besluit.

Zijn lichaam verandert. Niet symbolisch. Letterlijk. Pluche wordt vacht. Naden lossen op in spier. Gewicht herschrijft zichzelf. Hij wordt groter terwijl de ruimte kleiner wordt.

Dit is geen magie. Dit is te laat biologie.

Zijn bewustzijn schreeuwt niet. Het focust. Ogen die nu echt zijn zoeken geen uitweg maar bevestiging. Ik ben.

Maar wording is traag. En de grond is efficiënt.

De transformatie haalt het niet. Geen tijd voor poten. Geen tijd voor adem. Alleen genoeg tijd om te bestaan – net niet genoeg om te overleven.

Hij is er.

Voor hij af is.

Dit is het einde omdat hier niets meer wordt uitgelegd. De val stopt. Het besef blijft hangen zonder drager.

Zwart-wit sluit het af. Geen troostkleur. Geen bloed. Geen spektakel. Alleen impact, net buiten beeld.

Iets was bijna levend. Dat moet voldoende zijn.