Drieluik: Losgeraakt.

KANT I – DE BOSJES (HET BEGIN)

Het wiel ligt niet trots. Het ligt zoals dingen liggen die geen plan meer hebben. Half in de bosjes, half erbuiten, alsof het nog twijfelde aan welke kant van de nacht het hoorde. De bladeren zijn nat van de motregen. Niet doorweekt, niet schoon. Gewoon vochtig genoeg om alles zwaarder te maken dan nodig.

Het rubber glanst zwak in het schaarse licht. Zwart blijft zwart, zelfs als de wereld probeert het te verzachten. Het profiel zit vol kleine steentjes, vastgehouden zonder belofte. Dit wiel heeft afstand gekend. Snelheid. Warmte. Nu kent het alleen nog kou die langzaam naar binnen trekt.

De nachtclub staat iets verderop. Gesloten. De deuren dicht, de ramen donker. Geen muziek die nadreunt, geen stemmen die te laat naar huis gaan. Alleen een gevel die doet alsof er nooit iets is gebeurd.

Het is zes uur. Dat moment waarop de nacht zich schaamt en de dag nog geen verantwoordelijkheid wil nemen. De motregen valt zonder ritme. Geen dramatiek. Geen climax.

Het wiel ligt schuin. Niet netjes op zijn kant, niet volledig plat. Een ongemakkelijke houding, alsof het nog probeert te herinneren hoe recht voelde. De as steekt uit als een bot dat te lang aan de lucht is blootgesteld.

Dit is het begin omdat hier alles al voorbij is, maar nog niet begrepen. Het wiel beweegt niet meer, maar de omgeving is nog in beweging. Regen, bladeren, tijd.

Zwart-wit maakt het eerlijk. In kleur zou je misschien denken aan rood licht, neon, belofte. Hier zie je alleen wat achterbleef.