Drieluik. Losgeraakt.

KANT III – DE OCHTEND (HET EINDE)

Om zes uur hoort de wereld opnieuw te beginnen, maar hier gebeurt dat niet. De lucht is grijs zonder nuance. Geen belofte van zon, geen dreiging van storm. Alleen doorgaan.

Het wiel ligt er nog steeds. Niemand komt het halen. Niemand komt kijken. Het is te vroeg voor nieuwsgierigheid en te laat voor actie.

De bosjes bewegen licht in de regen. Alsof ze fluisteren, maar niet luid genoeg om betekenis te krijgen. Het wiel reageert niet. Het heeft zijn relatie met beweging beëindigd.

De club blijft dicht. Het licht boven de deur is uit. Alsof ook dat heeft besloten dat het verhaal voorbij is.

Dit is het einde omdat alles nu vastligt. Niet letterlijk, maar definitief. Het wiel zal later misschien worden opgeraapt, weggegooid, vervangen. Maar dit moment verdwijnt.

Zwart-wit houdt het kaal. Geen nostalgie. Geen spijt. Alleen registratie.

Het wiel ligt. De regen valt. De ochtend komt niet echt binnen. En dat is genoeg.