Wissel.

Groot en klein wisselen van jas zodra de ochtend mijn spiegel aansteekt. De rechterkant van mijn gezicht zwelt als een vriendelijke komeet, een zeil van huid en herinnering dat het licht vangt; links blijft een smalle maan die door kieren zoekt naar een veilig woord. Ik buig de dag in en de meubels schuiven naar rechts alsof zwaartekracht verliefd is op asymmetrie. Men zegt dat maat een meetlint heeft – ik weet dat maat een koorts is, stijgend onder het oog van wie meet en dalend zodra ik alleen ben.

Wanneer ik loop, hinkt de horizon. Rechts ritselt een woud van grotere gedachten, bladeren zo wijd als beddenlakens waarop ongeschreven romans slapen. Links trilt een veld van miniaturen: windmolens die zaadjes malen, huizen die in luciferdoosjes ademen, stemmen die klinken als zand in een glasbuis. Mijn lach gaat scheef, een brug die slechts aan één oever hecht. De klokken kiezen partij – aan de rechtermuur strekken seconden zich uit als kathedralen, aan de linkermuur schieten minuten weg als zilveren vissen.

Ik bezoek de markt van proporties, waar handelaars kilo’s schaduwen verkopen en het kleinste kraampje de zwaarste stilte weegt. Een koopman meet mijn profiel met twee linten – één die elastischer wordt van bewondering, één die krimpt bij twijfel. Hij knikt naar mijn rechterwang, die als een continent buiten de kaart hangt, met bergketens van poriën en rivieren van glimlachlijnen. Mijn linkerwang is een eiland zonder haven, slechts een vuurtoren van porselein die flitsen werpt op verdwijnende schepen. Ik betaal met een munt die even groot is als een gedachte en even klein als een speld.

’s Nachts treden de spiegels uit hun lijsten. Ze vergaderen in de gang – sommige stemmen reusachtig, andere klein als prikjes in de lucht. Ze beslissen wie de waarheid mag tonen, en de uitslag is altijd een breuk. Ik steek mijn gezicht door de deuropening van de droom en beland in een stad die van schaal wisselt. Straten worden smal als aderen, pleinen wijd als woordeloze schreeuwen. Een dirigent laat een orkest van passer en lineaal spelen – de maatsoorten verschuiven, het refrein verandert elke tel, en toch herkennen mijn voeten een ritme dat niemand noteerde.

Mijn rechteroog, groter, ziet toevoegingen – gebouwen die nog niet bestaan, paden die oplichten wanneer richting wordt vergeten. Mijn linkeroog, kleiner, ziet weglatingen – uitgummen waar de wereld te zeker wordt. Tussen beide ogen ligt een brug van barstjes, een partituur voor de regen. Daarover marcheren herinneringen die niet van mij zijn: een reus in een te kleine jas, een muis die een theater van sterren bestuurt, een kind dat een ballon opblaast tot het een planeet wordt waarop je zacht kunt landen en weer opstijgen zonder te springen.

Ik keer terug en vind mijn kamer vergroot tot een hal en tegelijk verkleind tot een doos. De deur staat open als een mond die geen woord kiest. Groot fluistert tegen klein – beide willen samenvallen, maar hun omhelzing produceert slechts gangpaden. Mijn rechterpols klopt als een trom, mijn linker als een vederlichte tik. Ik volg het ritme door gangen die zich blijven vertakken, waar elke bocht dezelfde vraag zingt: hoeveel groter is groter, hoeveel kleiner is klein, en waar eindigt het gezicht dat mij draagt als een masker en begint het gezicht dat mij draagt als een landkaart?

Aan het eind ontmoet ik een labyrint dat zichzelf in de spiegel bekijkt. De rechtergang is breed, de linkergang fijn als draad. Ik kies tegelijk, ik kies niet – de paden wisselen van schaal onder mijn voeten. In het midden staat een leeg voetstuk met een bordje: hier rust de maat. Het voetstuk is te groot en te klein, de tekst leest vooruit en terug. Ik lees tot de letters mij lezen, ik draai, de muren schuiven – en daar, waar de gangen elkaar kruisen zonder elkaar te kennen, opent zich een deur die misschien mijn rechterwang is, misschien de linkerkant van de tijd, misschien alleen een volgende bocht.