Slapen.

Stel je voor dat je, niet in een gewoon bed, maar in een langzaam ronddraaiende kamer slaapt, waarin de muren zacht meebuigen als je ademhaling zich verdiept en waarin het plafond niet ophoudt aan de bovenkant, maar zich uitstrekt tot in een oneindige schemering waar sterren soms naar beneden vallen als verdwaalde druppels water – en daar lig jij, volledig gekleed, alsof je elk moment door een onbekend bevel uit je dromen kan worden opgeroepen om in een onbekend landschap te verschijnen waar je zonder dralen moet handelen.

Het voordeel van slapen met je kleren aan, zo fluisteren de spiegels die in deze kamer langzaam langs je bed schuiven, is niet slechts de alledaagse tijdsbesparing die stervelingen kennen, maar het voorbereid zijn op het onverwachte, op het moment dat een deur zich opent naar een straat die nooit in je stad heeft bestaan, maar waar je toch dringend aanwezig moet zijn – en je al gekleed, warm en onaangedaan naar buiten stapt.

Wanneer de nacht koud is, en de kou niet alleen door de lucht maar ook door het tapijt van herinneringen onder je kruipt, kan een extra laag kleding je omhullen als een zacht pantser tegen de onvoorspelbare tocht die soms uit een scheur in de werkelijkheid waait; je lichaam blijft warm, je hart klopt rustig, en je dromen krijgen de vrijheid om zonder bibberen tussen wolken en zeeën van licht te dwalen.

Maar er zijn ook stemmen in deze kamer, traag en waarschuwend, die zeggen dat te strakke, niet-ademende kleren in de nacht zich kunnen gedragen als klimplanten die je langzaam maar zeker verstrengelen, waardoor je wakker wordt in een zweethitte die niet van deze wereld lijkt, of met huid die voelt alsof ze door zandkorrels is bekrast.

En zo, tussen de draaiende muren en de schuivende spiegels, blijft de waarheid ingewikkeld maar eenvoudig: slapen met je kleren aan kan een zegen zijn in het onverwachte theater van de nacht, mits je ervoor kiest stoffen te dragen die zacht fluisteren in plaats van schuren, die ademen in plaats van verstikken, zodat je zowel gewapend als vrij blijft voor wat de dromen – of de werkelijkheid die daarbuiten wacht – je ook mogen brengen.