Genot.

Het Ultieme Genot van Verstoppertje Spelen in Je Eentje:
Een Oefening in Zelfbedrog na het Einde der Tijden

Vergeet alles wat je denkt te weten over spelletjes, over gezelschap, over zingeving. Verstoppertje spelen in je eentje is niet zomaar een tijdverdrijf voor mensen zonder gezelschap—het is een existentiële dans op het graf van menselijke verbondenheid. Het is de laatste schreeuw van vermaak in een wereld waar niemand meer komt zoeken. Het is spelen, maar dan op een plek waar het woord ‘spel’ niets meer betekent.

Stel je dit voor: de lucht is permanent grijs, het internet is al maanden stil, en de postbode is al 132 dagen niet meer langs geweest. De stad is leeg. De straten zijn begroeid. De supermarkten ruiken vaag naar rottende conserven en ooit bevroren lasagnes. En jij? Jij telt hardop tot twintig in een verlaten woonkamer, compleet met gebarsten fotolijsten en het zachte gegons van een kapotte koelkast.

“19… 20… wie niet weg is, is gezien.”
Niemand is weg. Niemand is gezien. En toch sluip je, half grinnikend, de gang in en duik je achter een kast alsof iemandje zou kunnen vinden. Je hart klopt sneller. Niet van angst—maar van pure, absurde opwinding. In deze zelfgecreëerde illusie ben jij niet de laatste mens op aarde. Je bent een speler. Je bent het publiek. Je bent het mysterie én de oplossing.

En wanneer je uiteindelijk tevoorschijn komt, lichtelijk bezweet en met stof in je haar, staar je jezelf aan in de gebarsten spiegel in de hal. “Gevonden,” fluister je. Je glimlacht. Niet omdat het grappig is, maar omdat het moet.

Verstoppertje spelen in je eentje is meer dan een spel. Het is een ritueel. Een echo van een tijd toen geluiden nog kwamen van stemmen in plaats van de wind door lege schoorstenen. Het is een herinnering aan hoe het was om te bestaan met anderen, vertaald naar een eenmansact in een theater zonder publiek. Het is kinderlijke vreugde, vermomd als een copingmechanisme in een wereld die geen vragen meer stelt.

Want als de wereld vergaat, als de schermen zwart blijven, als zelfs hoop op automatische piloot staat, dan rest er nog maar één vorm van rebellie:
jezelf verstoppen in de bezemkast en hopen dat je je vindt voordat de waanzin dat doet.

Dat, mijn vriend, is het ultieme genot.