Momenten.

Beste Inspiratieloze Momenten,

Ach, gij taaie, tergende, en in de diepste krochten van mijn creatieve ziel knagende inspiratie-loze momenten — wat moet ik zonder u? Of, wellicht juister: wat moet ik mét u? Want daar waar u verschijnt, daar verdwijnt de vruchtbare stroom van gedachten als ochtendmist onder de kille greep van een opkomende zon; daar waar u zich nestelt in de plooien van mijn bewustzijn, daar ontstaan lege vellen papier en knipperende cursors die op het ritme van mijn frustratie lijken te dansen — een dans van afwijzing, van leegte, van onverbiddelijke stilstand.

Toch, ondanks uw ondraaglijke saaiheid en de onmiskenbare schaduwen van intellectuele steriliteit die u over mijn pen werpt, voel ik mij genoodzaakt u met een zekere waardering te omarmen. U, o kwellende leegte, biedt in uw beklemmende stilte immers de contouren waartegen creativiteit zich uiteindelijk zal aftekenen; u creëert de achtergrond waartegen het kleurrijke palet van inspiratie des te feller zal oplichten, mocht het zich ooit weer genadig tonen. Uw tergende afwezigheid van ideeën is als het canvas vóór de eerste penseelstreek — leeg, ontmoedigend, maar tegelijkertijd beloftevol in zijn naakte potentie.

Ik zou u kunnen vervloeken, u kunnen wegwensen, u de rug toe kunnen keren in de hoop dat u vanzelf verdwijnt — maar dan zou ik voorbijgaan aan de subtiliteit van uw paradoxale functie. Want is het niet zo dat zonder de dorre leegte van de woestijn het geluid van stromend water nooit zo zoet zou klinken? Is het niet dankzij de monotonie van uw verstikkende stilte dat het plotselinge gefluister van een nieuwe gedachte zo onbeschrijfelijk kostbaar voelt?

En zo aanvaard ik u — niet uit liefde, niet uit verlangen, maar uit een soort gedwongen erkenning van uw rol in het ondoorgrondelijke mechanisme van creativiteit. U bent het obstakel dat de overwinning betekenis geeft; de schaduw die het licht scherper omlijnt. Zonder u zou inspiratie geen triomf zijn, maar slechts een futiele toevalligheid.

Dus dank, o inspiratie-loze momenten, voor uw onverbiddelijke aanwezigheid, uw tergende saaiheid en uw eindeloze geduld. Moge uw verstikkende omhelzing ooit weer worden doorbroken door de plotselinge en glorieuze openbaring van een nieuw idee — een idee dat zijn waarde uitsluitend zal danken aan het feit dat het uit uw greep is ontsnapt.

Met tegenzin en dankbaarheid,