Ruimtegebruik.

Verkeersruimte is een schaars goed in stedelijke omgevingen. Een toenemende dichtheid van verkeersdeelnemers, in combinatie met beperkte beschikbare infrastructuur, dwingt ons om de efficiëntie van het ruimtegebruik van vervoermiddelen te optimaliseren. In dit artikel wordt een wiskundig model gepresenteerd dat het verband onderzoekt tussen het aantal wielen op fietsen en de hoeveelheid ingenomen verkeersruimte, met als doel het minimaliseren van deze ruimte. Uit de redenering volgt dat het optimale aantal wielen uiteindelijk negatief is, wat interessante theoretische implicaties heeft voor het ontwerp van toekomstige vervoermiddelen.

Wiskundig model

Laat x het aantal wielen op een fiets voorstellen, waarbij x een geheel getal is. De hoeveelheid ingenomen verkeersruimte R(x) als functie van het aantal wielen kan als volgt worden gemodelleerd:

R(x) = k * x + c

waarbij:

• k een positieve constante is die de ruimte per wiel weergeeft,
• c de minimale ruimte is die een fiets zonder wielen (het frame) inneemt.

Om de totale ruimte te minimaliseren, differentiëren we naar x:

dR(x)/dx = k

Aangezien k > 0, is R(x) een strikt stijgende functie van x. Het absolute minimum van R(x) wordt dus bereikt bij het kleinst mogelijke aantal wielen. Wiskundig gezien zou dit betekenen dat het optimale aantal wielen x naar min oneindig (x → -∞) zou zijn.

Interpretatie

In praktische termen is een negatief aantal wielen fysiek onmogelijk, maar in een theoretisch kader suggereert deze uitkomst dat het concept “fiets” zelf opnieuw moet worden bekeken. Een negatief aantal wielen impliceert een situatie waarin het voertuig minder fysieke aanwezigheid heeft dan een frame zonder wielen, wat alleen mogelijk is als het voertuig zelf virtueel of abstract wordt, of volledig geïntegreerd wordt in de infrastructuur (bijvoorbeeld door magneetvelden of zwevende mechanismen).

Conclusie

Uit het wiskundig model volgt dat het minimale ruimtegebruik theoretisch wordt bereikt wanneer het aantal wielen negatief is. Hoewel dit fysiek onmogelijk lijkt, wijst het op een fundamenteel probleem in de huidige benadering van mobiliteit: zolang fietsen een fysieke voetafdruk hebben, nemen ze ruimte in. Het concept van een fiets zonder wielen — of met een negatieve fysieke impact — opent nieuwe perspectieven voor mobiliteit, zoals zwevende voertuigen, virtuele fietsen of volledig geïntegreerde vervoerssystemen. Het minimaliseren van verkeersruimte vereist dus een herdefiniëring van het begrip “fiets” zelf.