In het hedendaagse verkeer is de relatie tussen voetgangers en automobilisten steeds meer een kwestie van technologische vooruitgang en symboliek geworden. Een opvallend fenomeen in deze dynamiek is de introductie van het zogenaamde "looplicht" als richtingsaanwijzer op moderne auto's. Dit nieuwe type richtingaanwijzer, waarbij de lichtjes sequentieel aan- en uitgaan, suggereert een vloeiende, lopende beweging. Maar auto's rijden – ze "lopen" niet. Dit roept de vraag op of deze technologie, bedoeld om de intentie van de bestuurder duidelijker te maken, een onbedoelde sneer is naar de lopende weggebruiker, die in toenemende mate wordt geconfronteerd met een infrastructuur die zijn positie lijkt te marginaliseren.