Ballade van de Watermeter In ’t duister onder traptred’ zes,
waar niemand kijkt, geen mens, geen gès,
daar leeft een draaischijf, nat van spijt,
die fluistert: “Jij vergeet mij wéér vandaag, beleid.” Geen zonnestraal, geen warme lach,
slechts druppels in een plastic kraag.
Hij telt, hij telt, al jaren trouw,
maar krijgt geen kaartje, bloem of rouw. Zijn tikken zijn je dagelijks lied,
maar jij hoort hem niet. Wat een verdriet.
Toch blijft hij meten, zonder klagen—
tot op een dag de buizen vragen: “Waar is hij, onze waterheer?”
Maar dan is hij stil. Hij meet niet meer.