Soms, zonder het te beseffen, vinden we onszelf balancerend op één been. Een vluchtig moment van evenwichtsverlies, een instinctieve reactie, een haast onbewuste daad. Maar als we eenmaal daar staan—op dat ene been—ontstaat er een keuze die verder reikt dan het nu. Want is het niet zo dat de toekomst wordt gevormd door wat wij in het heden doen? En als dat zo is, zou het dan niet beter zijn om, in het belang van de toekomstige tijd, ook even op het andere been te gaan staan?