Menselijke fouten en onvermijdelijke vergissingen vormen het toneel voor onze verkenning: wat gebeurt er als het misgaan zelf ook misgaat? We bevinden ons in een labyrint waar de paden van falen en vergissingen zich herhaaldelijk kruisen, elk pad biedt een nieuwe nuance van 'mis'. Wanneer een situatie 'mis' gaat, zoals vaak voorkomt, kan men stellen dat het proces op een vreemde manier naar behoren functioneert. Het misgaan gaat dan 'goed'. Maar wanneer dit misgaan op zich ook faalt, betreden we het rijk van het 'half mis'. Deze paradoxale uitdrukkingen nodigen uit tot een verdere verkenning van gradaties van fouten. Stel je nu voor dat dit 'half mis' verder degradeert, en zelf ook een fout begaat. Zouden we dan kunnen spreken van een kwart mis? De logica lijkt te buigen en te kronkelen zoals een oude wijnstok, waarbij elke fout de potentie heeft om uit te bloeien tot een volledige mislukking of juist te krimpen tot een minuscule vergissing. De filosofische puzzel die hieruit voortkomt is zowel verbijsterend als boeiend.