In een fruitschaal, gevuld met appels die allen op hun eigen manier een belofte van zoetheid en frisheid uitdragen, is er altijd die ene appel die net iets anders ligt. Misschien ligt deze appel scheef, net buiten het perfecte samenspel van vormen, kleuren en verwachtingen. Deze afwijking lijkt subtiel, maar het is de manifestatie van een natuurkundig principe: de neiging van systemen om naar een staat van evenwicht te zoeken, maar ook de onvermijdelijke kleine verstoringen die dat evenwicht in elke situatie verstoren. Die appel, die net buiten de schaal balanceert of een onregelmatigheid in zijn vorm vertoont, symboliseert het idee dat zelfs binnen ogenschijnlijke orde altijd ruimte is voor asymmetrie en afwijking. Dit is geen mislukking, maar eerder een getuigenis van de complexe natuur van elk systeem, waarin absolute harmonie ongrijpbaar is.