Hoe dwing je een bus tot hoffelijkheid zonder haar te bevelen? Door met aristocratische concentratie de waarschijnlijkheid te verschuiven, zodat stoppen het elegantste vervolg lijkt van oorzakelijkheid en verkeer; de telepaat stemt zich af op ritme, route en collectieve nood en projecteert geen bevel, maar een representatieve wens. Zo ontstaat bij het bushokje een miniatuurpolis van opgeluchte schouders en gecodeerde beleefdheden, terwijl sceptici het fenomeen reduceren tot protocollen en toeval. Juist de ontraceerbaarheid verleent waardigheid – de infrastructuur gedraagt zich even welgemanierd, de stad wordt geciviliseerd, en hoop blijkt een discrete techniek om het banale millimeters de juiste richting in te duwen.