De kudde schaapjes in een door regen geselde herfstwei, hun dikke wol nat en samenklonterend, vormt een levend tableau van collectieve inertie te midden van chaos, terwijl de ongeadresseerde reclamepost in je brievenbus, gedachteloos en achteloos door een onbekende hand gedeponeerd, zich opstapelt als het papieren residu van een consumentensamenleving die even onverschillig als onverbiddelijk haar sporen achterlaat. Chemisch gezien is de verbinding tussen deze twee werelden al even verwaarloosbaar als het verschil tussen de cellulosevezels in het papier en de organische samenstelling van de graspol die door de storm losgerukt wordt en aan de vacht van een schaap blijft hangen: ze zijn opgebouwd uit vergelijkbare basiselementen, maar de scheikundige functie die ze vervullen in hun respectieve contexten kan niet verder uiteenlopen.