Ode aan een Lege Brievenbus O trouwe doos van roest en hoop,
je wacht, je lijdt, je houdt je kop.
Geen kaart, geen brief, geen enkel woord—
alleen reclame, ongehoord. Je flap, hij klemt, maar blijft beleefd,
al is je binnenkant verweesd.
Je post is leeg, je lot is stil—
een monument van mens’ gemis en wil. Toch blijf je staan, jaar in, jaar uit,
een grensbewaker zonder geluid.
Je droomt van post, misschien een kaart...
maar ach, dat lijkt iets uit een ander jaart'.