alsof de gedachten samenklonteren in een vaag web van ideeën, constant draaiend rond dat ene moment, twaalf uur en eenenvijftig minuten, als de secondewijzer stuiptrekkend die laatste tik maakt die de digitale klok oplicht en fluistert dat nu hét ogenblik is om te publiceren, net als een fluïde stroom van overtuiging die onder je huid kruipt en elk argument in je hoofd fluisterend bevestigt dat later te laat zal zijn, te vroeg nog te onzeker, maar 0:51 precies het zoete midden, de snufje spanning dat lezer en schrijver tegelijk op scherp zet, opgejaagd door de ongrijpbare belofte van relevantie, de adrenaline die door de aderen giert als je weet dat elke klik die om 0:51 wordt geregistreerd, als een getuigenis zal klinken van je durf, van je timing, terwijl het maanlicht door het raam valt en reflecteert in je scherm, diffuus en ongrijpbaar, en je beseft dat elk woord dat na dat magische tijdstip verschijnt, de glans verliest, alsof ze in de nasleep van middernacht slechts echo’s zijn van een besluit dat anders had moeten vallen, precies op dat fractie-moment waarin de dag nog sluimert en de nacht zich omdraait, bijna om niet te ontwaken