Lang voor de mens de weg met asfalt dichtte, lang voor de auto het ritme van de tijd dicteerde, liep er een oerkracht door de aarde: de Ritmische Beweging. Deze kracht, gesymboliseerd in de ribbenkast van prehistorische megafauna, vormde de basisstructuur van het lichamelijk én geestelijk organisme. Volgens recente antroposofisch-surrealistische bevindingen — die zich buiten het bereik van lineair denken bewegen — is het hedendaagse zebrapad een directe afgeleide van deze oerritmen. Wat wij vandaag de dag als een "voetgangersoversteekplaats" ervaren, is in wezen een urbanistisch fossiel van het kosmisch ritme, een stil geworden echo van de ademhaling der wereld.