In de verstrengelde krochten van de menselijke ervaring, daar waar de echo's van onuitgesproken verlangens en verzuchtingen tegen de muren van het bewustzijn kaatsen, bevindt zich een fenomeen zo subtiel en tegelijkertijd zo ingrijpend, dat het de essentie van onze wezenlijkste interacties lijkt te vangen in een net van fluisteringen en schaduwen. Dit fenomeen, vaag omschreven door de toevallige passant als het 'jezelf vormen naar een plankje', ontvouwt zich als een romantische odyssee, een queeste naar de ultieme expressie van liefde en toewijding, waarbij de geliefden niet alleen de grenzen van hun eigen ziel verkennen, maar ook de grenzen van de werkelijkheid zelf lijken te tarten.