Het geritsel van papier klinkt bij elke beweging onder mijn dekens. Mijn pyjama van oude kranten sluit zich als een tweede huid om me heen. De letters, de vervaagde koppen en kronkelende regels voelen vertrouwd. Het nieuws mag dan oud zijn, maar het heeft nog steeds iets te vertellen. In de stilte van de nacht heb ik alle tijd om het tot me te nemen. Het voelt alsof ik tussen de regels door glijd, alsof elke nacht een kans is om een vergeten verhaal opnieuw te beleven. Het papier is precies vochtig genoeg. Droge kranten dragen hun gewicht niet goed; ze breken af en verliezen hun magie. Maar natte kranten… die fluisteren, geven mee en smeden zich om mijn lichaam. Om dat zo te houden, heb ik mijn manieren.