Je denkt dat het een potje pindakaas is. Dat is wat je denkt. Dat is de geruststellende illusie die je brein je influistert terwijl je daar staat in je pyjamabroek, om 14:46 op een dinsdagmiddag, starend in een cilinder van glas en afbladderende hoop. Maar nee. Het is geen potje pindakaas. Het is een spiegel. Een monument. Een archeologische opgraving van alles wat je ooit onder het vloerkleed van je bewustzijn hebt geveegd. De restjes. O god, de restjes. De binnenwand is besmeurd met taaie, opgedroogde lagen. Alsof iemand een mislukte fresco heeft geprobeerd te maken met noten en spijt. En jij staart. Je staart lang. Te lang. Tot je begint te zweten vanbinnen, want daar — in dat onschuldige veegje bij de rand — zie je het gezicht van je vader, toen hij zei: “Jij weer?” Of misschien is het je basisschoollerares, die nooit doorhad dat je stil was omdat je dacht, niet omdat je dom was. Of misschien ben jij het wel. Dat kind in de achterbank van een grijze stationwagen, dat dacht dat pindakaas en liefde hetzelfde waren.