Er is iets diep tragisch, bijna existentieel grotesks aan de smaak van een banaan—een vrucht die zich, in haar matte geelheid en zompige textuur, voordoet als een verleidelijke belofte van tropisch genot, maar die zich, eenmaal ontbloot van haar gladde schil, openbaart als een laf compromis tussen suikerwater en kartonnen moraal, en waarvan de smaak, als je eerlijk durft te zijn met je eigen smaakpapillen, verdacht veel wegheeft van de chemisch geurloze, tactiel verwarrende ervaring van in je mond nemen wat eigenlijk uitsluitend bedoeld is om tv-dozen te beschermen: piepschuim, dat tragikomische bijproduct van de petrochemische industrie, dat ons onder valse voorwendselen van bescherming en lichtgewicht gemak in elke verpakking besluipt.