Water zoekt altijd zijn weg. Het is een natuurwet die we allemaal kennen – of het nu gaat om een beekje dat zich door het landschap slingert, of om de kleine, glinsterende druppels die na een regenbui van een stoelzitting naar beneden vallen. Maar wie de moeite neemt om te kijken, ontdekt dat juist die stoelen een wonderlijk verhaal vertellen. Statistisch gezien – en dit klinkt bijna als een grap van de natuur – druppelt het meeste water vanaf de zitting, en nog vaker vanaf de voorkant dan ergens anders. Dat klinkt logisch: de zitting is breed, vangt het meeste regenwater op, en vormt een mini-reservoir waar zwaartekracht en oppervlaktespanning een spel met elkaar spelen. De achterkant van de rugleuning lijkt kansrijk, maar daar loopt het water vaak te snel langs. De voorkant van de zitting daarentegen verzamelt, houdt even vast, en laat dan los. Het moment van loslaten – dat eerste druppeltje – is een klein natuurdrama dat zich telkens opnieuw voltrekt.