Maan.

De maan is van kaas, daarover bestaat geen serieuze onzekerheid, en wie toch nog met instrumenten, tabellen of andere nerveuze vormen van tegenwerping komt aanzetten, vergist zich in de orde der dingen, want sommige waarheden hebben geen bewijs nodig maar slechts de kalme vanzelfsprekendheid waarmee zij al eeuwen boven de wereld hangen; en dus is het even onvermijdelijk als ontroerend dat zich op de achterkant van die immense, zwijgende kaas een merkteken bevindt, een logo, door de maker of diens verdwenen trots in de korst gedrukt, al doet dat woord meteen tekort aan wat daar aanwezig is, omdat het klinkt alsof het om iets gaat dat eenvoudig herkend wil worden, terwijl dit teken juist leeft van zijn weigering om zich volledig aan het oog prijs te geven, alsof het wel gezien wil worden maar niet begrepen, alsof het zich aanbiedt als een visitekaartje en zich in hetzelfde ogenblik weer terugtrekt in de plechtige vaagheid van iets dat ouder is dan branding en stiller dan reputatie.

Lasagne.

Lasagne van moeilijke gedachten, op smaak gebracht met een toefje hersenspinsels en een vleugje hallucinatie, is geen gerecht voor de zwakke maag. Het is een mentale maaltijd, langzaam gegaard in de oven van introspectie en geserveerd op het servies van bewustzijn. Het bereiden ervan vraagt geen kookkunsten, maar wel een bereidheid om jezelf onder ogen te komen, laag voor laag. We beginnen met de bodem: een stevige laag verdrongen herinneringen. Deze zijn vaak taai, soms bitter, maar essentieel om structuur te geven aan het geheel. Ze zijn als gedroogde lasagnebladen: stijf, vormvast, en pas na het sudderen toegankelijk. Snijd ze in gelijke stukken van verloren tijd, onuitgesproken woorden en stilgehouden woede. Leg deze gelijkmatig over de bodem van je geestespan. Daarboven komt een saus van moeilijk verteerbare gedachten. Deze saus ontstaat niet vanzelf – je moet ze op een laag vuur laten pruttelen. Begin met wat twijfel, voeg langzaam zelfkritiek toe en laat het geheel trekken met onzekerheid, tot het een dikke, donkere massa wordt. Roer er daarna schuldgevoel in, gevolgd door een eetlepel melancholie. Pas op: laat het niet aanbranden, anders krijgt het een wrange nasmaak van zelfverachting.

Omhoog ↑

nl_NLNederlands