De lucht was zwaar van de scherpe geur van oude kaas, een geur die diep doordringt in de ziel – een aroma dat getuigt van rijping, van tijd, van verlies. Naast dit monument van fermentatie lag een versleten horlogebandje van kunstleer. Het glansde niet meer; het had al zijn glorie verloren aan de jaren. En daar, op dat laboratoriumblad, lag de opdracht: combineer deze twee relicten van menselijke creatie. Niet mechanisch, niet oppervlakkig, maar diep, op moleculair niveau. Als ware het een alchemistisch huwelijk van twee vervlogen tijden.