In een wereld waar efficiëntie als hoogste deugd wordt beleden en de klok tikt met de ongeduldige regelmaat van een door caffeine aangedreven metronoom, werpt het rozijnenbroodje zich op als een ondermijner van discipline, een zacht, bijna plakkerig anarchistisch element dat zijn ware kracht pas toont wanneer men, gezeten aan een bureau met goede bedoelingen in het hart en een to-do lijst die als een moderne martelwerktuig over het brein hangt, plots merkt dat alle gedachtegangen – hoe verheven of productief ook – plaats hebben gemaakt voor één enkele impuls: wil ik dat rozijnenbroodje opeten of er langzaam aan ruiken als een idioot die denkt dat hij zelfbeheersing heeft