Er is een houding die de tand des tijds doorstaan heeft, zonder heldenstatus, zonder fanfare. Geen krachtig gebaar, geen heroïsche sprint, maar een ogenschijnlijk lege blik, gericht op een willekeurig punt in de verte. Technisch glazig voor je uit kijken – een stille, maar dwingende choreografie van het cognitief overleven. Wat velen bestempelen als ‘afwezigheid’ is, bij nadere beschouwing, een perfect geoptimaliseerd biologisch antwoord op een overprikkelende omgeving. Deze pose is geen teken van zwakte of luiheid, maar een evolutionair geslepen strategie voor mentale homeostase.