Drie stenen op een vensterbank bewaken een overzichtelijke waarheid. Hun eigenaar ontdekt dat ook het weer zich naar hun rechte rij voegt. Alles blijft beheersbaar, totdat zijn zus een vierde steen meebrengt. Zij dacht eenvoudig dat hij stenen verzamelde. Buiten begint het horizontaal te regenen. Vierde steen keert terug naar het blogartikel over drie stenen als onvoorwaardelijke waarheid en onderzoekt wat zo'n zekerheid uitsluit. Iedere poging de nieuwe steen weg te redeneren geeft hem juist meer gewicht. Achter het gordijn verdwijnt hij uit beeld, maar niet uit de telling. Ondertussen wil de bezoeker vooral haar schoenen uittrekken en koffie drinken. Misschien hoeft een vondst niet in een sluitend stelsel te passen om welkom te zijn. De oorspronkelijke rij raakt uiteindelijk haar bijzondere bevoegdheden kwijt. Daarvoor komt geen grotere theorie terug. Alleen vier afzonderlijke stenen, een verhaal over een wandeling en een open raam dat met één ervan kan worden tegengehouden.