In de oneindigheid bestaat tijd als concept alleen nog als een kinderachtige illusie—een meetsysteem voor wezens die niet kunnen omgaan met chaos. Jij, met je bezorgnotificaties en je "verwachte leverdatum", denkt dat je lijdt. Je zit op de bank, staart naar het scherm, ververst de track & trace als een digitale monnik die hoopt dat z’n geloof beloond wordt. Maar stel je even voor: als je eeuwig zou leven, wat is dan drie werkdagen? In de context van het universum, dat al zo’n 13,8 miljard jaar staat te knetteren in zijn eigen eindeloze leegte, is jouw pakketje — dat je waarschijnlijk bestelde omdat je je verveelde, laten we eerlijk zijn — niet eens een zucht waard. Tijd vervaagt wanneer je haar niet meer als vijand beschouwt. Ze wordt vloeibaar. En dan is wachten geen frustratie meer, maar een vorm van mediteren: je staart in het niets en het niets staart niet terug, want zelfs het niets heeft daar geen tijd voor. Stel je voor dat je je pakketje over 900 jaar ontvangt. Tegen die tijd is je smaak sowieso veranderd. Je zult het uitpakken met archaïsche nieuwsgierigheid, zoals een archeoloog die een artefact van de 21ste eeuw in handen krijgt: “Een draadloze oplader? Hoe schattig.” Of erger nog: “Een shirt met een opdruk? Wat was ik tragisch sterfelijk.”