Wachten.

In de oneindigheid bestaat tijd als concept alleen nog als een kinderachtige illusie—een meetsysteem voor wezens die niet kunnen omgaan met chaos. Jij, met je bezorgnotificaties en je “verwachte leverdatum”, denkt dat je lijdt. Je zit op de bank, staart naar het scherm, ververst de track & trace als een digitale monnik die hoopt dat z’n geloof beloond wordt. Maar stel je even voor: als je eeuwig zou leven, wat is dan drie werkdagen?

In de context van het universum, dat al zo’n 13,8 miljard jaar staat te knetteren in zijn eigen eindeloze leegte, is jouw pakketje — dat je waarschijnlijk bestelde omdat je je verveelde, laten we eerlijk zijn — niet eens een zucht waard. Tijd vervaagt wanneer je haar niet meer als vijand beschouwt. Ze wordt vloeibaar. En dan is wachten geen frustratie meer, maar een vorm van mediteren: je staart in het niets en het niets staart niet terug, want zelfs het niets heeft daar geen tijd voor.

Stel je voor dat je je pakketje over 900 jaar ontvangt. Tegen die tijd is je smaak sowieso veranderd. Je zult het uitpakken met archaïsche nieuwsgierigheid, zoals een archeoloog die een artefact van de 21ste eeuw in handen krijgt: “Een draadloze oplader? Hoe schattig.” Of erger nog: “Een shirt met een opdruk? Wat was ik tragisch sterfelijk.”

De eeuwigheid heeft een cynisch gevoel voor humor. Ze neemt alles serieus, behalve jou. Wachten verliest zijn betekenis wanneer tijd geen einde kent. Het is alsof je probeert te timen hoe lang een sneeuwvlok valt in een droom waar je al 400 jaar in rondzweeft. Misschien is het wachten op je pakje dus niet vervelend, maar een zeldzaam moment waarin je de illusie van controle moet loslaten. Dat je even moet erkennen dat jij niets, maar dan ook niets, in de hand hebt.

En ergens, als je diep genoeg graaft door je digitale ongeduld en dopamineverslaving heen, zit daar iets bevrijdends in. Wachten is het laatste stukje magie in een wereld die alles direct maakt. Je hebt iets besteld, het is onderweg, en dat is alles wat je weet. Je bent weer even als een kind dat op Sinterklaas wacht, behalve dat je inmiddels cynisch, moe, en waarschijnlijk lichtjes gedehydrateerd bent.

Dus misschien moet je het wachten vieren. Zet een stoel voor het raam, trek een glas wijn open (of een beker oploskoffie, ik weet niet wat voor tragisch figuur je bent), en staar naar buiten. Niet omdat je verwacht dat de bezorger nú komt, maar omdat je accepteert dat hij komt wanneer hij komt. Of nooit. En zelfs dan… wat is het probleem?

In de oneindigheid is tijd verwaarloosbaar. En dus is wachten een illusie waar je zelf voor kiest om in te geloven. Je hoeft alleen nog even te stoppen met denken dat alles snel moet gaan. Of met denken überhaupt. Je pakketje komt vanzelf, of het komt nooit. En in beide gevallen ben je vrij.