Gevangen in de kronkelende doolhof van mijn gedachten, bevond ik mij voor een schijnbaar onmogelijke keuze, een besluit dat zich aandiende met de subtiliteit van een fluistering doch de impact had van een donderslag: aan de ene kant de aanschaf van een kleine cactus, trots en onverzettelijk rustend in zijn blauw gebarsten potje, een stille maar machtige getuige van veerkracht en overleving, een groen juweel dat niet alleen het vermogen bezit om de kale vlaktes van een bureau of vensterbank te transformeren met een vleugje woestijnmystiek, maar ook dient als een dagelijkse herinnering aan de schoonheid die kan bloeien in de meest onherbergzame omstandigheden, tegenover de verleiding van een grote voorraad gebruikte pizzadozen, elk met hun eigen verhaal, bedekt met de sporen van vreugdevolle momenten en gedeelde maaltijden, een kartonnen leger dat niet alleen de potentie biedt voor eindeloze creatieve projecten, van geïmproviseerde kunstwerken tot de bouwstenen voor fortuinen die de verbeelding van jong en oud kunnen prikkelen, maar ook een tastbaar symbool van consumptie en overvloed in onze hedendaagse maatschappij.