Er was eens, diep in het betoverde bos, een prinses die al haar dagen vulde met avontuur en dromen van verre landen. Op een heldere middag, terwijl de zon danste op het water van een eeuwenoude fontein, verloor ze haar gouden bal in het diepe, stille water. Net toen ze dacht dat alles verloren was, klonk een zachte kwaak. Daar zat hij—een groene, glanzende kikker met gouden ogen die beloofde haar te helpen, mits hij een kus zou ontvangen. Hoewel de prinses duizend avonturen had beleefd, was ze nog nooit zó nerveus geweest als op dat moment. Want hoe houd je eigenlijk een kikker vast zonder dat hij wegspringt voordat je hem kust? Een vraag die in sprookjes zelden wordt besproken, maar die iedereen met een portie gezond verstand zou stellen.