Elke badkamer, hoe eenvoudig of luxueus ook, lijkt onlosmakelijk verbonden te zijn met de aanwezigheid van een haardroger, dat trouwe apparaat dat, onder haar beheer, de taak vervult om het haar in model te brengen, te temmen en te drogen, zodat zij met zorg gestileerd en vol zelfvertrouwen de dag tegemoet kan treden. Dit alledaagse ritueel, waarbij de haardroger in haar hand een bijna vanzelfsprekende verlenging van haar eigen controle over het chaotische kapsel lijkt te worden, is een vast onderdeel van haar ochtendroutine, alsof het apparaat speciaal voor haar en haar alleen ontworpen is, een intieme bondgenoot in het dagelijks gevecht tegen pluizige lokken en vochtige haren. Maar in diezelfde badkamer, naast de vertrouwde haardroger, die het domein van haar overduidelijk beheerst, rijst de filosofische vraag: als zij haar haardroger heeft, waar bevindt zich dan zijn droger, de zijndroger? Want waar haar haardroger gericht is op het externe, op het fysieke en zichtbare, op de oppervlakte van haar voorkomen, zou de zijndroger zich moeten richten op iets diepers, iets wat niet in de spiegel te zien is maar wat hij — net zoals zij haar haar — moet verzorgen, namelijk zijn zijn. Het is bijna vanzelfsprekend dat, waar zij de zorg over het haar heeft toevertrouwd aan haar trouwe haardroger, hij behoefte heeft aan een evenwichtige tegenhanger, een droger die zijn existentiële kwellingen weet te bedwingen.