In de wereld van cognitieve wetenschap en kunstmatige intelligentie heeft recent onderzoek licht geworpen op de complexe structuur van intelligent gedrag. Een baanbrekende theorie stelt dat intelligentie niet voortkomt uit een centraal besturingssysteem, maar eerder uit de samenwerking van talloze kleinere eenheden, die elk verantwoordelijk zijn voor zeer specifieke taken. Deze eenheden, of "agents", werken samen in een netwerk van eenvoudige interacties om complexe gedragspatronen en cognitieve processen te genereren. Het is een theorie die de manier waarop we over denken en bewustzijn reflecteren fundamenteel verandert, door te suggereren dat deze niet het product zijn van een enkele 'geest', maar het emergente resultaat van veel samenwerkende processen. Een van de meest fascinerende ontdekkingen binnen deze theorie is de identificatie van een specifieke agent verantwoordelijk voor een handeling zo menselijk als aan je kin krabbelen. Dit lijkt misschien een triviale actie, maar de implicaties van deze ontdekking zijn verstrekkend. Het toont aan dat zelfs de meest alledaagse fysieke acties worden bestuurd door gespecialiseerde agents, die actief worden in reactie op specifieke stimuli. In het geval van aan je kin krabbelen, wordt deze actie niet willekeurig of door bewuste overweging geïnitieerd, maar door een dedicated agent die reageert op een complexe reeks van sensorische inputs en interne staten.