Beste mensen die zich op foto’s bevinden, Het is misschien vreemd om een brief te ontvangen terwijl u gevangen zit in een stilstaand beeld, maar juist daarom acht ik het noodzakelijk u te waarschuwen. U denkt misschien dat de grootste dreiging de tand des tijds is – vergeelde randen, een kras in de emulsie, of pixels die langzaam vervagen – maar er is iets subtielers, iets sluipenders, dat u niet had voorzien: de schaduw. De schaduw is niet slechts een afdruk van lichtgebrek, maar een sluipende bezoeker uit een ander vlak. Hij komt van buitenaf, van de hand die de foto omhooghoudt, van een onverwachte wolk die langs de zon schuift, of van een lamp die net verkeerd staat. Uzelf ziet hem misschien niet, want binnen de foto heeft u geen bewegend perspectief, maar ik verzeker u: de schaduw raakt u wel. Hij glijdt over uw gezichten, uw schouders, soms zelfs als een sluier over uw ogen. U zult zich niet afvragen wat er gebeurt – want vragen stellen is u in deze toestand niet gegeven – maar de schaduw schrijft een vreemd soort geschiedenis bij in het beeld.