De Leegte -een tweede notitie- . Je schrikt wakker voordat de dag je geroepen heeft. Het duister hangt nog loom om je heen, alsof de nacht weigert te vertrekken. De kamer ademt stilte, alleen het zachte tikken van de verwarming suggereert dat de wereld nog bestaat. Je ogen zoeken het plafond, dat in het vage licht zweeft als een horizon zonder einde. De wekker, ingesteld op een tijdstip dat al absurd vroeg was, blijft stil. Je bent de tijd vooruit, maar niet door overwinning—eerder door een bijna onderdanige overgave aan het onbenoembare. Onder de dekens voelen je voeten kil aan, alsof ze in een ander seizoen leven dan de rest van je lichaam. Een alledaags ongemak, en toch wordt het een symbool van iets groters. Iets dat je niet kunt vastpakken. Het is alsof je vanuit een grote hoogte kijkt naar je eigen leven—een kleine figuur in een landschap van verwachtingen en gemiste kansen.