Een ruimte zonder muren, zonder richtingaanwijzers, zonder zichtbare grenzen. Alles lijkt eenvoudig, zacht en stil. Het gras fluistert onder je voeten, het licht glijdt mee over de heuvels, en elke stap voelt alsof je zomaar ergens heen gaat — alsof je vrij bent, alsof je niets hoeft te kiezen. Maar wat als dat grasveld een doolhof is? Niet het soort doolhof van hagen en doodlopende paden, maar een onzichtbare structuur. Geen barrières van steen of struik, maar een landschap dat zich vormt terwijl je beweegt. Geen keuzes tussen links of rechts, maar een subtiele verschuiving, een sturing die zich laat voelen in je tempo, in de neiging van je blik, in het lichte afhellen van de heuvel. Elk pad dat je neemt is er niet vóórdat je het zet, maar verschijnt omdat je het zet.