Een man tekent een driehoek voor een nieuwe plank, maar de hoeken komen niet aan hun som. Er ontbreken tien graden. Het papier toont op die plaats een echte kier. De figuur probeert haar tekort uit de kamer te halen: de deur wordt smaller, het raam scheef en de stoel onbetrouwbaar. Hoekschuld speelt met een onmogelijke uitzondering op gewone vlakke meetkunde. De man wil geen ander universum betrekken om een kast te repareren. Hij ontdekt alleen dat aanvulling elders iets wegneemt, alsof alle beschikbare richting al ergens is toegewezen. Zelfs een correct getekende tweede driehoek wordt als voorraad beschouwd. De oplossing ligt in het loslaten van de eis dat alles gesloten moet zijn. Drie losse stroken kunnen geen driehoek vormen, maar hoeven ook geen hoekschuld te dragen. Eén ervan vindt een bestemming tussen twee bladzijden. De plank moet nog altijd worden gemaakt, alleen niet meer ten koste van de kamer.